Sandra Bullock moet op z’n zachtst gezegd een bizar weekend hebben gehad. Vrijdagavond sleepte ze nog een Razzie in de wacht voor haar rol in All About Steve. Bullock had de ballen en de zelfspot om de prijs persoonlijk in ontvangst te komen nemen en deelde DVD’s van de komedie uit aan het aanwezige publiek. Een dag later stond ze stralend op het podium van het Kodak Theater in Hollywood om zo’n beetje de hele wereld te bedanken voor de Oscar die ze won voor als beste actrice. Een groter contrast lijkt ondenkbaar. Voor haar carrière is het gouden beeldje dik verdiend, voor haar rol in The Blind Side rijzen toch wat twijfels.
Bullock zet een degelijke prestatie neer in het waargebeurde drama naar regie van John Lee Hancock, maar ze spettert nou niet bepaald van het scherm. Als serieuze actrice heeft Bullock nog maar een handjevol indrukwekkende rollen op haar naam staan. Het was dan ook niet zo verwonderlijk dat de eerste de beste rol die een beetje tegen drama aanschurkte werd aangegrepen om Bullock haar eerste Oscarnominatie en dan ook maar gelijk de verzilvering ervan te geven. Bij The Blind Side is het voortdurend wachten op ‘die grote scène’ waarmee Bullock het Oscarcomité over de streep moet hebben getrokken.
Dat moment dient zich echter nooit aan. In Hancocks drama speelt Bullock de rol van Leigh Anne Tuohy, een All American mom met een riant huis, een flinke auto onder de kont en een ideaal gezinnetje. Manlief Sean (Tim McGraw) is eigenaar van een restaurantketen en Leigh Anne verdeelt haar tijd tussen haar twee kids, hier en daar wat liefdadigheidswerk en lunchen met vriendinnen waarbij ze belachelijk dure salades bestelt. Op een avond komen de Tuohy’s de forse zwarte tiener Michael Oher tegen. Hij heeft geen onderdak en Leigh Anne biedt hem een plek aan op haar peperdure bank. ‘Big Mike’ is in zichzelf gekeerd en gooit er met de pet naar op school. Er ligt een loopbaan als American footballspeler in het verschiet, maar dan moet hij wel eerst in zichzelf gaan geloven.
Als je maar wil…
Voor Amerikanen zal het levensverhaal van Michael Oher ongetwijfeld een stuk meer indruk maken. Het is immers een vette illustratie van de gedachte dat je werkelijk alles kan bereiken als je maar de wilskracht en de juiste kruiwagens om je heen hebt. Bovendien heerst in de VS het systeem van studiebeurzen op basis van sportieve prestaties waarbij atletische kwaliteiten haast gelijk worden gesteld aan verstandelijk vermogen. Hier in Europa missen we deze nuances en stappen we The Blind Side dan ook in met een behoorlijke achterstand.
Het is regisseur Hancock echter wel gelukt om zijn verhaal universeler te trekken, zelfs als je geen flauw benul hebt wie Michael Oher is. Dat komt in de eerste plaats door de innemende vertolking van de relatief onbekende Quinton Aaron - niet alleen door zijn postuur een imposante verschijning. Aaron weet zijn personage langzaam en geloofwaardig te ontwikkelen van een goeiige introverte nietsnut tot een zelfverzekerde vechter. Daarbij is de chemie met van en ondersteuning van Bullock, met wie hij de meeste shots deelt, van allesbepalend belang.
Bullock zet een zelfverzekerde rol neer, waarbij ze op het randje zit van het neerzetten van een typetje. Haar zuidelijke accent is hierbij het meest verraderlijk. Het zijn juist de ferme statements en vrijgevochten mening en de krachtige vertolking hiervan die haar hebben doen opvallen bij de leden van de Academy. Tevens was The Blind Side genomineerd voor beste film. Dat is toch wat te veel eer. John Lee Hancock is erin geslaagd een innemend portret van een kansarme zwarte puber neer te zetten, waarbij alle elementen aanwezig zijn en op de goede plek liggen.
Ondanks dit goede vakwerk weet The Blind Side nergens het credo degelijk te ontstijgen. De komst van Kathy Bates in de rol van bijlesjuf weet gelukkig te voorkomen dat het waakvlammetje van The Blind Side halverwege wordt uitgeblazen.
The Blind Side zal in ons land alleen op DVD verschijnen.
Lees meer..
You must be logged in to post a comment.