Movieblog.nl

Benicio Del ToroBenicio, wat was voor jou het moeilijkste aan deze rol?
Benicio Del Toro: Het lag natuurlijk voor de hand dat al die make-up niet gemakkelijk zou gaan worden. Tussen de opnames door moest ik overal mee geholpen worden. Als ik iets wilde zeggen, moesten ze m’n tanden eruit nemen. En ik kon me niet krabben of iets eten zonder de klauwen eraf te halen. Die make-up kostte in het begin wel vier uur tijd. Gelukkig konden ontwerper Rick Baker en zijn team het terugbrengen naar iets minder dan drie uur. Maar het moeilijkste was voor mij om alles er weer af te krijgen. Dat duurde namelijk ook twee uur. En terwijl de rest dan al lang in bed lag, moest mijn gezicht nog helemaal afgeschraapt worden. Dat ging niet eenvoudig. Soms was ik zo moe dat ik de resten make-up de volgende dag eraf liet halen. Dan zag ik eruit alsof ik zojuist in elkaar geslagen was. De nachtportiers van het hotel waar ik verbleef waren het op een gegeven moment wel gewend om me zo binnen te zien komen, maar de eerste keer schrokken ze zich wild.

Anthony HopkinsMeneer Hopkins, hoe hebt u de rol van Sir John Talbot benaderd?
Anthony Hopkins: Ik heb het personage bewust wat stil gehouden. Als een script door een Amerikaan is geschreven, met veel expressie en grote gebaren, ben ik altijd een beetje op mijn hoede. Want wij Britten denken dat iedere Amerikaan een cowboy is, zoals zij denken dat alle Britten van adel zijn. In het script begroette Sir John zijn zoon bijvoorbeeld met een luide stem: “Hello, my boy!” Zo kan ik dat niet spelen, bedacht ik. Dus ik wilde het tegenovergestelde doen en hem onder de oppervlakte spelen. Ik speel mijn rollen graag stil. Niet onverstaanbaar maar rustig en nonchalant. Dat zet de kijker aan het denken over wie het personage is. De reactie van Benicio straalt zo’n zelfde houding uit: wie is deze man? Hij heeft zijn vader in jaren niet gezien en schrikt van zijn uiterlijk. Een sjofele oude man met vieze lange nagels en rotte tanden. John Talbot leek mij een man die eens in de twee weken naar het dorp gaat en met niemand spreekt. Niemand mag in zijn buurt komen en als ze zich op zijn land begeven, dreigt hij ze neer te schieten. Dat maakt de dorpsbewoners rancuneus en vijandig tegenover hem.

Lon Chaney Jr. in The Wolf Man (1941)Hebben jullie de klassieke horrorfilms bestudeerd in voorbereiding op The Wolfman?
Benicio: Ja, ik heb al die oude films gezien met Boris Karloff, Bela Lugosi, Lon Chaney Jr. en ook de horrorfilms van de Hammer studio’s met Peter Cushing en Christopher Lee. The Curse of the Werewolf met Oliver Reed is een hele goede film van Hammer, met goede make-up.

Anthony: Als kind was ik gefascineerd door Dracula, hoewel ik zelf geen kluizenaar ben. En ik herinner me nog dat ik Psycho zag toen ik een jaar of zestien was. Dat Janet Leigh op het punt staat om naar de kelder te gaan en het bioscooppubliek, bijna gehypnotiseerd door de spanning, riep: “Ga niet naar beneden!” Ik woonde toen zelf in een donker huis in Manchester en weet nog dat ik mezelf moest zeggen dat er niets stond te wachten onder aan de trap.

Als iemand in een horrorfilm de trap afgaat, zoals Jodie Foster in The Silence of the Lambs in de gevangenis afdaalt, daalt het personage eigenlijk af in het onderbewuste. Dat maakt deel uit van onze psyche. Een van mijn favoriete gedichten gaat van: As I was walking up the stair, I met a man who wasn’t there. He wasn’t there again today. I wish, I wish he’d go away. De schaduw die we allemaal achter ons hebben staan, de geest…

De trailer van The WolfmanWaarom raken mensen daardoor gefascineerd?
Anthony: Wij nemen graag een kijkje in de duistere zijde van onszelf. In het beest zit meestal het goede opgesloten. Iemand als Hannibal Lecter is eigenlijk ook maar een mens dat gevangen wordt gehouden door een wanstaltig brein.

Benicio, hoe zie jij de opleving van het horrorgenre door het succes van de Twilight-films?
Benicio: De obsessie met vampiers en weerwolven in films is er natuurlijk altijd geweest, en die nieuwe vampierrage is best wel cool. Maar onze film gaat terug naar de basis van de originele The Wolf Man uit 1941, zonder daarbij al te veel CGI te gebruiken. Daarmee beweer ik niet dat die oude manier beter is, want ik heb die nieuwe vampierfilms niet gezien en het publiek vindt ze geweldig. Maar ik hoop wel dat jonge kijkers via onze film die klassiekers gaan ontdekken. We willen ze niet bijscholen – misschien vinden de huidige tieners de originele versie van The Wolf Man helemaal niks – maar wellicht krijgen ze daardoor een breder beeld.