De 39e editie van het IFFR trok 353.000 bezoekers. Dit is een stijging van 3,5 procent ten opzichte van vorig jaar. Ook kwam er meer pers naar het festival. Voor mij was het de eerste keer dat ik het hele IFFR als recensent aanwezig mocht zijn. Ik zag 27 films in tien dagen.
Ik heb vier films gezien over een ouder-zoonrelatie. Het was geen officieel themaprogramma van het festival, maar het was wel heel nadrukkelijk aanwezig. In My Son, My Son, What Have Ye Done, Mother, Sonny en J’ai tué ma mere is de relatie tussen ouder en zoon problematisch. Maar de familieleden gaan er in al deze topfilms anders mee om.
Topfilm The Fantastic Mr. Fox
Top 3:
1. The Fantastic Mr. Fox
Mijn persoonlijke favoriet was de stop-motion animatiefilm The Fantastic Mr. Fox. Het kon al bijna niet misgaan: het semi-autobiografische verhaal van Roald Dahl, door mafkees Wes Anderson herschreven tot een familiefilm met een spannende achtervolgingsscène. En daar komt dan nog de stemmencast met George Clooney, Meryl Streep en Jason Schwartzmann bij.
2. Eyes Wide Open
Ik durf deze film het Israëlische antwoord op Ang Lee’s Brokeback Mountain te noemen. Twee collega’s krijgen gevoelens voor elkaar, maar in Eyes Wide Open zijn de twee zwaargelovig. Ze zijn Orthodox joods en volgens hun geloof bestaat homoseksualiteit niet. Het spanningsveld tussen religie en vrijheid wordt goed weergegeven. Geoordeeld wordt er niet, gevoelens overheersen.
3. My Queen Karo
Een allround klassefilm en hét voorbeeld van een succesvolle co-productie van België met Nederland. De Belgische regisseuse Dorothée Van Den Berghe neemt de krakersopstand in het Amsterdam van de jaren zeventig en vertelt dit vanuit het oogpunt van een klein meisje. Karo wordt met het concept ‘vrije liefde’ opgescheept en kan hier niet mee omgaan. Ontroerend stukje vakwerk.
Flop 3:
1. Street Days
De eerste titel die ik had kunnen missen was Tiger-Award film Street Days. Het onderwerp is onderbelicht en interessant, maar de uitwerking hiervan is slecht gekozen. We zien een vader uit de ‘verloren generatie’ die na de val van de Sovjet-Unie niet kon studeren. Dit klinkt heel mooi, maar eigenlijk zien we de hele film lang alleen maar junkies die niet genoeg geld hebben voor hun volgende fix. De culturele relevantie van Street Days ontgaat mij.
2. No One Knows About Persian Cats
Deze Perzische muziekfilm is knapper tot stand gekomen, dan dat die is uitgevoerd. Regisseur Bahman Ghobadi filmde met gevaar voor eigen leven de underground muziekscene in Teheran. De registratie moet een speelfilm zijn, maar voelt aan als een documentaire door de constante stroom aan nieuwe bandjes die voorbij komen.
3. Hunting & Zn.
Van de vier Nederlandse (co)producties die ik tijdens het IFFR zag is Hunting & Zn. wel de meest verwarrende. Het begint als ijzersterk drama, maar ontwikkelt zich tot een psychologische thriller met een cliché-boodschap. Wél kijken om de acteerprestaties van Dragan Bakema en Maria Kraakman.
Donderdag: Moviesquad Award voor J’ai tué ma mere
Vijf jongeren in de leeftijd van vijftien tot zeventien jaar kozen uit twintig films voor het Franse drama J’ai tué ma mere. De semi-biografische film is geregisseerd en geschreven door de twintigjarige hoofdrolspeler Xavier Dolan. Jongeren die voor een andere jongere kiezen dus. Logisch, zeker als je hoort dat het verhaal draait om een moeder die haar zoon niet los kan laten.
Vrijdag: Tiger Awards voor Alamar, Mundane History en Agua fría de mar
De professionele jury heeft gekozen voor esthetisch mooie films met een ingewikkeld verhaal, die bij het grote publiek niet populair zijn. Alleen de schoonheid van de natuur in het Mexicaanse drama Alamar kon de goedkeuring van het publiek dragen. De film eindigde op de tiende plaats met een gemiddeld cijfer van 4,365.
Zaterdag: Publieksprijs voor Yo, tambien
Net als vorig jaar koos het publiek voor een feel good movie. Vorig jaar was Oscar-winnaar Slumdog Millionaire, over een underdog die zijn ware liefde vindt, de favoriet. Dit jaar is dat de eerste Europese man met het syndroom van Down die een universitaire graad behaalde. Regisseurs Antonio Naharro en Álvaro Pastor werden geïnspireerd door het verhaal van Pablo Pineda en vroegen zich tegelijkertijd af wie er op de jongen zou vallen. In de film krijgen we het keiharde antwoord. Toch is de intieme vriendschap tussen Daniel en zijn collega Laura iets om van te glimlachen.
De veertigste editie van het IFFR wordt gehouden van 26 januari tot en met 6 februari 2011.
Lees meer..
You must be logged in to post a comment.