De titel van dit blogbericht verwijst niet alleen naar de film van Sergio Leone, die ook tijdens het festival te zien is, maar ook naar mijn mening over de drie films die ik vandaag heb gezien. De dag begon goed met de persscreening van het wereldse drama Mammoth van Lukas Moodysson. Daarna was het de beurt aan de teleurstellende big budget-productie The Burning Plain met Charlize Theron in de hoofdrol. De middenmoot bestond uit het Engelse drama Summer met Robert Carlyle.
Het hoogtepunt van de dag was Mammoth. Het is een werelds drama met meerdere lagen die langzaam aan de oppervlakte komen. Ellen (Michelle Williams) en Leo (Gael Garcia Bernal) zijn een carrièrekoppel dat probeert de zorg voor hun dochter Jackie en de liefde voor elkaar te combineren. De volgens hen perfecte oplossing hiervoor is het inhuren van een nanny. De van de Filippijnen afkomstige Gloria zorgt voor Jackie alsof het haar eigen kind was. Om de dochter van het New Yorkse stel op te voeden moest ze haar eigen kinderen bij oma achterlaten.
Alsof het contrast tussen de familiebanden in Amerika en de Filippijnen nog niet groot genoeg is, komt Thailand ook nog in beeld. Als directeur van een ‘Myspace voor games’, moet Leo meer dan zes maanden van huis zijn. De levens van zowel Leo, Ellen, Jackie als Gloria veranderen langzaam doordat de waarde van familie en het verlangen hiernaar, steeds voelbaarder wordt. Moodysson wilde met Mammoth laten zien hoe de wereld en de interactie tussen mensen is veranderd door globalisering en in het bijzonder door de komst van technische hulpmiddelen als mobiele telefoons.
Na Mammoth viel The Burning Plain een beetje tegen. Met een grote steractrice als Charlize Theron (North Country, The Cider House Rules) als uitgangbord van de film was de verwachting al groot. Wanneer je leest dat dit het regiedebuut van scenarist Guillermo Arriaga (Babel, 21 Grams, Amores Perros) is, dan verwacht je een meeslepend drama in de stijl van Babel waarin verschillende culturen samensmelten. Helaas vond Arriaga het landschap een stuk belangrijker.
Sylvia (Charlize Theron) wordt geconfronteerd met haar verleden wanneer opeens de broer van haar jeugdliefde Santiago op de stoep staat. Sylvia’s moeder Gina (Kim Basinger) had een affaire met de vader van Santiago en Sylvia wilde haar hiervoor terugpakken. Ze liet de caravan van haar moeder in vlammen opgaan zodat ze doodging en Sylvia voelt zich na al die jaren nog steeds schuldig.
Het pluspunt van The Burning Plain is dat het heden en verleden van Sylvia mooi door elkaar verweven worden zodat je het gevoel krijgt dat zij het nooit los heeft gelaten. Helaas wordt het verhaal hierdoor wel onoverzichtelijk en nodeloos ingewikkeld. Het voelt alsof het verweven van tijden is gebruikt als gimmick om de film extra spannend te maken. In het middelmatige drama Summer is ook gebruik gemaakt van het onmerkbaar wisselen van tijd. Alleen hebben de Britten ervoor gekozen om het verleden en het heden soms gelijktijdig plaats te laten vinden. Hoofdpersonage Shaun (Robert Carlyle) had in zijn leven slechts één mooie zomer met zijn (wederom) jeugdliefde Katy. Terwijl hij twintig jaar later in zijn keuken voor zich uitstaart, raakt hij letterlijk zijn verleden aan en wordt door zichzelf uitgenodigd om te komen spelen.
Het zwakke punt van Summer is dat het verleden van Shaun ruimschoots aan bod komt, maar dat zijn heden als vanzelfsprekend wordt genomen. Zijn leven werd verpest op school, omdat hij dyslectisch en zeer gewelddadig was. Twintig jaar later zorgt hij voor zijn terminaal zieke vriend Daz en wordt hij net als Sylvia in The Burning Plain, geconfronteerd met zijn verleden.
Lees meer..
You must be logged in to post a comment.